หนังสือ มุมที่ลืมมอง – สิขเรศ เอี่ยมประชา
ผู้เป็นบรรณาธิการเล่ม – นภาพร พิทยวราภรณ์
ความเรียงจาก blog ส่วนตัวของผู้เขียนที่นำมาจัดพิมพ์เป็นรูปเล่ม จริง ๆ แล้วเรื่องราวในหนังสือไม่ได้แปลกใหม่หรือมีอะไรมากกว่าที่เราทั้งหลายรับรู้ในชีวิตประจำวันเลย ส่วนที่ด้อยที่สุดของหนังสือคือการนำเสนอเรื่องราวต่าง ๆ ที่เหมือนกับตั้งใจให้ออกมาดูดีมากเกินไป การกระทำหลายอย่างเกิดขึ้นโดยเจตนาของผู้เขียนเพื่อจะนำมาเขียนเป็นเรื่องราวไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติหรือตามสัญชาตญาณซึ่งจะทำให้หนังสือมีชีวิตชีวาและจริงใจมากกว่านี้
อย่างไรก็ตามมีหลายบทในหนังสือที่อ่านแล้วประทับใจอย่างเรื่อง “ส่งข้อความข้ามภพ” และ “โหดร้ายเกินไป”เรื่องแรกเป็นเรื่องของคุณแม่ที่สูญเสียลูกสาว เมื่อคิดถึงลูกก็ส่งข้อความผ่านมือถือไปให้ลูก หวังว่าลูกจะได้รับและตอบกลับมา เทคโนโลยีเหล่านี้กลายเป็นเครื่องเยียวยาทางใจ เชื่อมความสัมพันธ์ของผู้คนนอกเหนือจากการอำนวยความสะดวก แต่ความสูญเสียก็ยังเป็นความสูญเสีย ไม่มีอะไรทดแทนได้ ส่วนอีกเรื่องเป็นเรื่องของการสูญเสียเช่นกัน ด้วยคนร้ายเข้ามาฆ่าหญิงสาวคนหนึ่งเสียชีวิตขณะเธอนอนป่วยอยู่ที่บ้าน การทำร้ายคนอ่อนแอ คนที่ไม่มีทางสู้ยิ่งแสดงให้เห็นธาตุแท้ความอ่อนแอทางจิตใจผ่านพฤติกรรมเลวทรามของมนุษย์
มีหนึ่งเรื่องที่แตกต่างจากทุกเรื่องในหนังสือเล่มนี้ คือ “ดอกไม้ริมทางกับความคิดถึง” ที่เป็นการเขียนเล่าผ่านบุคคลที่สาม เป็นเรื่องของชายหนุ่มที่รถเมล์เสียและต้องเดินไปต่อรถใหม่ แล้วก็เจอดอกพญาสัตบรรณริมทาง เขาเก็บดอกไม้นั่นไปให้หญิงสาวที่เขาคิดถึง อ่านเรื่องนี้แล้วเหมือนกำลังอ่านเรื่องสั้น
ความเรียงจาก blog ส่วนตัวของผู้เขียนที่นำมาจัดพิมพ์เป็นรูปเล่ม จริง ๆ แล้วเรื่องราวในหนังสือไม่ได้แปลกใหม่หรือมีอะไรมากกว่าที่เราทั้งหลายรับรู้ในชีวิตประจำวันเลย ส่วนที่ด้อยที่สุดของหนังสือคือการนำเสนอเรื่องราวต่าง ๆ ที่เหมือนกับตั้งใจให้ออกมาดูดีมากเกินไป การกระทำหลายอย่างเกิดขึ้นโดยเจตนาของผู้เขียนเพื่อจะนำมาเขียนเป็นเรื่องราวไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติหรือตามสัญชาตญาณซึ่งจะทำให้หนังสือมีชีวิตชีวาและจริงใจมากกว่านี้
อย่างไรก็ตามมีหลายบทในหนังสือที่อ่านแล้วประทับใจอย่างเรื่อง “ส่งข้อความข้ามภพ” และ “โหดร้ายเกินไป”เรื่องแรกเป็นเรื่องของคุณแม่ที่สูญเสียลูกสาว เมื่อคิดถึงลูกก็ส่งข้อความผ่านมือถือไปให้ลูก หวังว่าลูกจะได้รับและตอบกลับมา เทคโนโลยีเหล่านี้กลายเป็นเครื่องเยียวยาทางใจ เชื่อมความสัมพันธ์ของผู้คนนอกเหนือจากการอำนวยความสะดวก แต่ความสูญเสียก็ยังเป็นความสูญเสีย ไม่มีอะไรทดแทนได้ ส่วนอีกเรื่องเป็นเรื่องของการสูญเสียเช่นกัน ด้วยคนร้ายเข้ามาฆ่าหญิงสาวคนหนึ่งเสียชีวิตขณะเธอนอนป่วยอยู่ที่บ้าน การทำร้ายคนอ่อนแอ คนที่ไม่มีทางสู้ยิ่งแสดงให้เห็นธาตุแท้ความอ่อนแอทางจิตใจผ่านพฤติกรรมเลวทรามของมนุษย์
มีหนึ่งเรื่องที่แตกต่างจากทุกเรื่องในหนังสือเล่มนี้ คือ “ดอกไม้ริมทางกับความคิดถึง” ที่เป็นการเขียนเล่าผ่านบุคคลที่สาม เป็นเรื่องของชายหนุ่มที่รถเมล์เสียและต้องเดินไปต่อรถใหม่ แล้วก็เจอดอกพญาสัตบรรณริมทาง เขาเก็บดอกไม้นั่นไปให้หญิงสาวที่เขาคิดถึง อ่านเรื่องนี้แล้วเหมือนกำลังอ่านเรื่องสั้น
