ชีวิต เกรียม..เกรียม..

posted on 29 Aug 2012 14:44 by hypermonkey in Stories

  

ชีวิต เกรียม..เกรียม..


 

 

เม็ดฝนหยดแหมะ..แหมาะ..บนกระจกหน้ารถ ด้วยความถี่ประมาณ ๒ เซนติเมตรต่อเม็ด ขณะรถเคลื่อนที่ด้วยความเร็วไม่เกิน ๑๐ ถึง ๑๕ กิโลเมตรต่อชั่วโมงแล้วหยุดเป็นระยะ ไม่ต้องอธิบายมากเด็กก็คงเดาได้ว่าที่นี่คือ “กรุงเทพฯ”

 

จังหวะหนึ่งบนถนนสามเลน ขณะรถนิ่งสนิทอยู่บนเลนกลาง (เลนซ้ายวิ่งไม่ได้รถจอดเป็นแนวยาว) เหลือบเห็นอะไรแว๊บ..แว๊บ..ในกระจกมองขวาด้านข้าง

 

อ้อ.. รถขายไก่ย่างกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาต่อท้ายรถคันหน้า พอจอดได้ปุ๊บ คุณลุงก็ก้าวขาเก้งก้างเดินมาทางด้านท้ายรถ เพื่อ...

 

“กลับไก่” !?!?

 

อ่านไม่ผิดหรอกครับ คุณลุงเดินลงมากลับไก่จริงๆ เป็นครั้งแรกที่ผมได้ฉุกคิดเรื่องนี้

 

“จริงสิ...รถขายของปิ้งย่างทุกชนิด ต้องเอาของลงจากตะแกรงย่างก่อนออกรถ” จอดเมื่อไหร่ถึงจะเริ่มลงมือปิ้ง(อีกครั้ง) แต่ถ้ารถคันไหนขับไปขายไป ไม่ได้มีจุดหมายปลายทางแน่นอน ก็ต้องขับไปปิ้งไปแบบนี้ นั่นหมายความว่า ทุกสองสามนาทีเขาต้องจอด ๑ ครั้งเพื่อลงมา “ปิ้งไก่”

 

... แม้ในขณะรถติดบนถนนเลนขวาสุดอย่างที่เห็นอยู่นี่ก็ตาม

 

ช่างเป็นชีวิตที่ต้องอดทนและมีระเบียบอยู่พอสมควร ถ้าละเลย “ไก่ก็ไหม้” ขายไม่ได้ เสียของอีก

 

แต่ถ้าไม่ปิ้งไก่ไปขับรถไป เกิดมีคนเรียกระหว่างทางก็เสียเวลาเริ่มปิ้งใหม่ สุกไม่ทัน เหมือนต้องทำงานแข่งกับเวลา คือต้องทำเผื่อไว้ให้พอเหมาะพอดี เวลาทุกนาทีจึงดูมีค่าต่อเขามาก

 

เหมือนมีกระจกบานใหญ่อยู่เลยจากกระจกข้างรถออกไป สะท้อนกลับมาที่ตัวเราอีกที...

 

บางที...

เราก็ละเลยสิ่งที่เกิดขึ้น “ระหว่างทาง” เพราะมัวแต่คิดถึงจุดหมายปลายทางมากเกินไป

 

 

ผู้เขียน: สิขเรศ เอี่ยมประชา

Facebook: http://facebook.com/sikares/

วันเวลาที่เขียน: วันพุธที่ ๒๙ สิงหาคม พศ. ๒๕๕๕ เวลา ๑๔.๒๐ น.

 

 

Comment

Comment:

Tweet