เพราะบางที พรุ่งนี้..อาจจะสายเกินไป

ชีวิตรื่นรมย์

บ่ายวันอาทิตย์แสงแดดจัดจ้าที่เมฆปกคลุมทั่วท้องฟ้ามหานครบางกอก  หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นกดเลขหมาย  หวังเพียงทักทายเพื่อนวิศวกรผู้รับผิดชอบงานทางด้านเทคนิคในบริษัทขนาดใหญ่จากเยอรมันนี  ใจหนึ่งคิดว่าเพื่อนอาจจะไม่ว่างคุยเพราะส่วนใหญ่จะง่วนอยู่กับงานไม่เว้นแม้แต่วันหยุดสุดสัปดาห์  จะไปไหนทีเห็นจะมีกระเป๋าใบใหญ่สะพายคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คติดตัวเพื่อเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตแบบไร้สายเข้าไปควบคุมสั่งการระบบการทำงานของอุปกรณ์ต่างๆในบริษัท

ตู๊ด..ด..ด..ด..

ตู๊ด..ด..ด..ด..

“หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้”

“ฮ่า..ฮ่า..ฮ่า.. เป็นอย่างที่คิดจริงๆ”

“ทำไมเวลาซื้อหวยไม่ถูกบ้างนะ” (เป็นคำพูดเปรียบเปรยที่ได้ยินบ่อยจากพี่สาวที่รู้จักกัน)

สักพักเพื่อนก็โทรกลับมา “ไง..โทรมาหรือ”

“อืม..ใช่ เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม ทำงานอยู่หรือ”

“เปล่าหรอก กำลังจูงวัวออกมากินหญ้าน่ะ” (???)

“จูงวัวออกมากินหญ้าที่ไหน มีวัวด้วยหรือ อยู่ที่ไหนเนี่ย”

“พอดีมาหาแม่ที่บ้านต่างจังหวัดทางใต้ มีสวนยาง สวนผลไม้ แล้วก็มีวัวด้วย มีสองตัว ญาติเค้าซื้อมา”

“เหรอ.. (ทำเสียงตื่นเต้น) แล้วเป็นยังไงบ้าง วัวน่ะ มันแสนรู้แล้วก็เข้าใจที่เราพูดหรือเปล่า เวลาเราเรียกมันมาไหม เหมือนเลี้ยงหมาไหม”

“มันก็น่าจะรู้เรื่องนะ ไม่แน่ใจเหมือนกัน มันเชื่องนะ แต่ซนมากเลย”

(น่าสนุกจัง) คิดอยู่ในใจแต่ไม่ได้พูดออกไป  ทำไมวิถีชีวิตคนช่างแตกต่าง  เมื่อเดือนที่แล้วยังเห็นโทรมาปรึกษาเรื่องอุปกรณ์เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตและระบบดาวเทียมแบบไร้สายอยู่เลย ไปเลี้ยงวัวซะแล้ว  ฮ่า..ฮ่า..ฮ่า.. (หัวเราะกลบเกลื่อน แต่ในใจคิดอยากจะไปเดินจูงวัวกินหญ้าแบบนั้นบ้าง)

“ว่าแต่..ทำไมต้องจูงวัวไปกินหญ้าล่ะ แล้วญาตินึกยังไงถึงซื้อวัวมาเลี้ยง”

“แถวนี้เขานิยมเลี้ยงวัวกัน เห็นญาติบอกว่าซื้อวัวมาไว้ให้กินหญ้าในสวน”

เออ..จริงด้วยแฮะ คิดกันได้ยังไง เลี้ยงวัวไว้ให้กินหญ้าในสวน ภูมิปัญญาชาวบ้านแท้ๆ ไม่ต้องเสียเงินค่าซื้อเครื่องตัดหญ้า หรืออุปกรณ์ตัดหญ้าเหมือนในเมือง หนำซ้ำถ้าวัวถ่ายออกมา มูลวัวที่เกิดจากการกินหญ้า ก็เป็นมูลสะอาดที่เกิดจากพืช น่าจะเป็นปุ๋ยคอกอย่างดีสำหรับสวนผลไม้ได้ด้วย ยอดเยี่ยมไปเลย

แควก..แควก..แควก..แควก..แควก..

“เฮ้ย..เสียงอะไรนั่น”

“อ๋อ..เป็ด”

“ห๋า..มีเป็ดด้วยหรือ แล้วทำไมเสียงร้องอื้ออึงไปหมดแบบนั้นล่ะ”

“ฮ่า..ฮ่า..ฮ่า..มันดีใจกันน่ะ ปล่อยมันลงเล่นน้ำ วิ่งตูดบิดเลย”

“เออ..น่าขำดี มีกี่ตัว”

“หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า... ประมาณยี่สิบกว่าตัวได้”

“แล้วเลี้ยงไว้ทำไมล่ะ เป็ดน่ะ”

“ไว้กินพวกหอยตัวเล็กๆในท้องนาไง”

“ดีจังเลยอะ อยู่กับวิถีชีวิตธรรมชาติแบบนี้”

“ถึงชอบมาต่างจังหวัดไง ชีวิตที่นี่มีความสุขกว่าอยู่ที่กรุงเทพฯเยอะเลย ชอบต่างจังหวัดมากกว่า ไม่ต้องแก่งแย่ง ดิ้นรน ข้าวปลาอาหารก็ไม่แพงเหมือนกรุงเทพฯ อากาศก็ดีกว่าด้วย แต่ที่ไปอยู่ที่กรุงเทพฯเพราะไปเรียนและหางานทำ อยากเก็บเงินให้ได้เยอะๆจะได้เอามาช่วยให้พ่อแม่สะดวกสบายขึ้นบ้าง ถ้าไม่ต้องหาเงิน ป่านนี้มาอยู่บ้านต่างจังหวัดแล้วละ แต่ก็คงอีกไม่นานหรอก ความหวังสูงสุดเลยกลับมาอยู่ต่างจังหวัดเนี่ย”

ได้ยินเสียงลมอื้ออึงผ่านมาทางหูโทรศัพท์  ผมแทบหลับตาเห็นภาพทุ่งหญ้าเขียวขจี  มีวัวเดินเล็มหญ้าอยู่กลางท้องทุ่ง  มีเป็ดฝูงย่อมดำผุดดำว่ายอย่างสนุกสนานอยู่ในหนองน้ำขนาดใหญ่

ความรื่นรมย์แห่งชีวิตเป็นแบบนี้นี่เอง  โชคดีที่ได้โทรไปในวันนี้  จะมีซักกี่ครั้งที่เราสามารถได้ยินเสียงวัวร้อง  เสียงเป็ดวิ่งตูดบิดเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน  และเสียงลมพัดยอดหญ้าเสียดสีกันอย่างแผ่วเบาดังแว่วมาในโทรศัพท์

เขียนโดย.. สิขเรศ เอี่ยมประชา (HyPeR MonKeY)
            เขียน ณ วันอาทิตย์ที่ ๒๕ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๒ เวลา ๑๔.๐๗ น.
            (สงวนสิทธิ์  ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์)