เพราะบางที พรุ่งนี้..อาจจะสายเกินไป

นิสัย – หนังสือ
โดย..สิขเรศ  เอี่ยมประชา
 

อุบัติเหตุจากการออกคำสั่งผิดเพียงคำเดียวในการสะกดจิตครั้งนั้น  ประตูสู่โลกที่อยู่ตรงกลางระหว่างการเกิดและการตายได้ถูกเปิดขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ

          ภาพบรรยากาศหมอกควันสีขาวบางเบาคล้ายความฝันบนปกหนังสือเล่มหนาวางแทรกตัวอยู่บนชั้นหนังสือในร้านใหญ่กลางห้างสรรพสินค้า  เสมือนหนึ่งเด็กผู้หญิงตัวเล็กใส่กระโปรงลูกไม้ลายฉลุดูลึกลับแต่กลับอบอุ่นไร้พิษภัยกำลังยืนยิ้มให้  และกล่าวคำทักทายชวนพูดคุยถึงเรื่องราวของโลกในอีกมิติหนึ่งที่ผู้คนอาจไม่คุ้นเคย

            ณ  เวลานั้น  ความรู้สึกระแวงระวังหรือหวาดกลัวสิ่งเร้นลับที่มองไม่เห็นหาได้ปิดกั้นความต้องการอยากจะรู้จักโลกในอีกมิติหนึ่ง  จึงเปิดใจรับเธอเข้ามาโดยดี

            เราเริ่มทำความรู้จักกัน  จากประโยคสู่ประโยคเรียงร้อยถ้อยความจากสิบเป็นร้อยเป็นพันประโยคดึงผมออกจากโลกความเป็นจริงสู่ภวังค์  เบื้องหลังจิตใต้สำนึกของผู้คนนับร้อยต่างผุดชัดขึ้นเพราะถ้อยคำสั่งในขั้นตอนการสะกดจิตเพื่อระลึกชาติ  มิใช่เพื่อความอยากรู้อยากลอง  แต่เพื่อเยียวยาปัญหา ณ ปัจจุบันด้วยวิธีท้าทาย  ย้อนเวลากลับสู่จิตสำนึกอันเต็มไปด้วยปมปัญหาและความปวดร้าวที่ซ่อนเร้นจากอดีต  ดึงความทรงจำกลับมา..เพื่อหาสาเหตุที่แท้จริงของปัญหาและแก้ไขมันอย่างตรงจุด

            เมื่อรู้ต้นกำเนิดที่แท้ของปัญหา  ก็สามารถลบความเจ็บปวดเบื้องลึกภายในใจและร่างกาย ณ ปัจจุบันได้อย่างหมดสิ้นและน่าเหลือเชื่อ

            แต่เหมือนเส้นทางการจราจรแห่งจิตที่ลึกดิ่งสู่อดีตชาติภพแล้วภพเล่ามีความละเอียดอ่อนเกินกว่าจะยอมรับความผิดพลาดใดๆ  แม้ความผิดพลาดนั้นจะเกิดจากความตั้งใจเพียงเพื่อรักษาเยียวยาโดยไม่เจตนาให้เป็นอื่น  แต่เมื่อคุณหมอนักสะกดจิตกล่าวถ้อยคำผิดไปจากที่ควรจะเป็น  เพียงเท่านั้นความผิดพลาดกลับใหญ่หลวงเกิดกว่าใครจะคาดคิด 

แต่ก็โชคดี..เพราะผลลัพธ์ตามมาหาได้ทำร้ายผู้ใด 

          ในขั้นตอนการรักษาคนไข้คนหนึ่งของ ดร.วิตตัน ด้วยการสะกดจิตระลึกชาติ  เขาพบข้อผิดพลาดในคำพูดของตัวเองที่ทำให้จิตใต้สำนึกของคนไข้  หลุดไปในโลกอีกมิติหนึ่งซึ่งเขาไม่เคยคิดถึงมันมาก่อน  “โลกเบื้องหลังความตาย (แต่)ก่อนที่จะเกิด”  

            ในขณะที่ “เพาลา” คนไข้ของเขากำลังเข้าสู่ภวังค์  และพูดถึงชีวิตในชาติหนึ่งจากหลายชาติที่เธอเคยเกิดมาก่อนหน้านี้  ในชาตินั้นเธอเกิดเป็นผู้หญิงชื่อ “มาร์ทา แพน” เกิดในปี ๑๘๒๒ ที่ฟาร์มแห่งหนึ่งในแมรีแลนด์  เธอตายเพราะพลัดตกจากบันไดขณะเธออายุยังน้อยอยู่  ดร.วิตตัน  ได้เอ่ยประโยคคำสั่งที่จะเปลี่ยนโลกการรับรู้และความเชื่อของตัวเขาเองไปอย่างสิ้นเชิง...

            “ไปสู่ชีวิตก่อนที่จะเป็นมาร์ทา...”

            เขาหวังว่าเสียงเล็กๆเป็นเด็กของมาร์ทาที่กำลังพูดอยู่  จะเปลี่ยนไปเป็นเสียงคนแก่ของหญิงรับใช้ชาวแคนาดา (ชาติก่อนที่จะเกิดเป็นมาร์ทา เธอเคยเกิดเป็น “มาร์กาเร็ต แคมป์เบล” มีอาชีพทำความสะอาดดูแลบ้าน อยู่ใกล้เมืองควิเบก แคนาดา ในปี ๑๗๐๗) 

ดร.วิตตันนั่งคอยสักระยะหนึ่งหวังว่าจะได้ยินเสียงที่มีสำเนียงฝรั่งเศสปน  แต่ไม่มีเสียงอะไรดังขึ้นเลย  เว้นแต่เสียงถอนหายใจเป็นครั้งคราวดังมาจากปากของเพาลา  ริมฝีปากของเธอจะเคลื่อนไหวก็ต่อเมื่อมีอาการทางสีหน้าที่ดึงให้ริมฝีปากเคลื่อนที่ไปด้วย  ซึ่งแสดงว่าเธอกำลังเฝ้ามองเหตุการณ์ที่ยังไม่ได้เล่า...  

แต่เหตุการณ์อะไรหรือ?

ไม่รู้ว่าขณะนี้เพาลาอยู่ส่วนไหนในห้วงเวลา  ดร.วิตตันเริ่มสงสัยว่าตัวเองทำอะไรผิดไปตรงไหนหรือไม่  ทันใดนั้นความสงสัยของเขาก็ถูกขัดจังหวะด้วยการที่เปลือกตาของเพาลากะพริบถี่และเร็ว  ริมฝีปากของเธอก็เช่นกัน  ทำรูปร่างคล้ายๆกันหลายครั้ง  เหมือนกับกำลังหาคำพูดที่จะอธิบายสิ่งที่เห็นแต่ก็หาไม่พบ  จากนั้นช้าๆและด้วยความยากลำบาก  เพาลาบอกด้วยเสียงที่คล้ายอยู่ในความฝันว่า

“ฉันอยู่บนฟ้า...ฉันเห็นบ้านในฟาร์ม  เห็นยุ้งข้าว...ตอนนี้เวลา...เวลาเช้า...พระอาทิตย์อยู่...ต่ำ  และทำให้เกิด...ทำให้เกิดเงายาวพาดผ่านทุ่งที่ถูกเผามอดแล้ว...ทุ่งที่เต็มไปด้วยตอ”

ดร.วิตตันเกือบจะไม่เชื่อหูตัวเอง  เพาลาไม่ควรจะอยู่ “บนฟ้า”  เขาคงจะต้องทำอะไรผิดพลาดไปแน่ๆ  แต่ผิดตรงไหนเล่า?

ผู้ถูกสะกดจิตมีสิ่งที่เหมือนกับโปรแกรมคอมพิวเตอร์  คือการตอบสนองขึ้นอยู่กับคำสั่งแต่ละคำสั่ง  จะต้องสั่งให้ถูกต้องแน่นอนว่าจะให้ทำอะไร  ถ้าผิดแม้แต่หนึ่งคำก็จะไม่ได้ผล  อย่างน้อยไม่ได้ผลที่ผู้สะกดจิตหวังว่าจะได้รับ  ดร.วิตตันบอกเพาลาว่า... ”ไปสู่ชีวิตก่อนที่จะเป็นมาร์ทา”  เขาควรจะสั่งว่า  “ไปสู่ชาติก่อนที่เธอจะเป็นมาร์ทา”  แน่นอน  คำสั่งทั้งสองต่างกัน

“เธอทำอะไรอยู่บนฟ้านั่น”  นักสะกดจิตถามอย่างงุนงง

“ฉันกำลัง...คอย...ที่จะ...เกิด”

!!!

ผมวางหนังสือเล่มนี้แทบไม่ลง  ตราบที่อ่านไม่จบ  ไปไหนก็หยิบติดมือติดกระเป๋าไปด้วย  เด็กสาวคนนี้ยังคงเร้นลับและเรื่องราวของเธอทำให้รู้สึกสุดแสนประหลาดใจจนหน้าสุดท้ายของเล่ม  หากเปรียบเป็นผ้าเปียกน้ำสักผืนผมก็บิดมันจนหมาด  แล้วก็ยังบิดต่อจนมือแดง  แทบไม่ยอมเหลือความชื้นทิ้งไว้ในเส้นใยผ้า  เพราะเรื่องราวของเธอ...ช่างน่าติดตามเหลือเกิน

ผู้เขียน  สิขเรศ เอี่ยมประชา
๑๓ เมษายน ๒๕๕๒  เวลา ๒๐.๒๘ นาฬิกา

รายละเอียดหนังสือ
Life  between  Life
ชีวิตระหว่างภพ
โดย  Dr.Joel L. Whitton Ph.D.  and  Joe Fisher
ผู้แปล  อรทัย เจริญชาติ
สำนักพิมพ์  มติชน