เพราะบางที พรุ่งนี้..อาจจะสายเกินไป

หลังวางช้อนส้อมลงบนจานว่างเปล่าซึ่งเมื่อสักครู่นี้เต็มไปด้วยผักไฮโซนาๆชนิด พร้อมกับน้ำสลัดแสนอร่อย "เทาซั่นไอแล่น" ราคาชุดหนึ่งร่วมร้อยที่น้าใจดีซื้อมาฝาก รู้สึกเป็นลาบปากหนักหนา ไม่ใช่ไม่มีปัญญาซื้อกิน แต่ส่วนใหญ่จะเลือกที่ราคาประหยัดกว่านี้ ทำให้คิดว่า "คนเรา" จะรู้สึกว่าตัวเองโชคดี(จัง) หรือโชคร้าย(จัง) ก็เพราะคนอื่นเป็นกระจกสะท้อนให้รู้สึกถึง "โชค" นั้น ผมเผลอคิดไปว่า "เราคงโชคดีถึงได้มีโอกาสกินของแบบนี้" (ทั้งที่ความจริงคงไม่ซื้อเอง แม้มีเงินก็เถอะ)

โดยอัตโนมัติ ผมหลับตาพนมมือเหนือจานว่างเปล่า "ขอให้น้ามีความสุข สุขภาพแข็งแรง สิ่งใดที่น้าได้ทำ ได้แบ่งปัน ขอส่งผลให้น้าอย่าได้เจ็บป่วย จะอยู่ไหนทำอะไรขอให้ได้อิ่มได้สุขทั้งกายไปตลอดไป..สาธุ" ไม่รู้ตอนนั้นคิดอะไร รู้แต่ว่ามันออกมาจากความรู้สึก และความอิ่ม ณ ตอนนั้น รสของผักบางชนิดที่ไม่เคยกินมาก่อน แต่จำได้ว่าเคยเห็นแพคขายในซุปเปอร์มาร์เก็ตหรูชื่อ "วิลล่ามาเก็ต" เห็นแพ็คขนาดเล็กกว่าฝ่ามือ ยังร้อยกว่าบาท ก็มีผสมปนเปอยู่ในกล่องสลัดผัก+ผลไม้ที่น้าซื้อมาให้ด้วย

คนบางคน แบ่งปันให้คนอื่นเสมอ บางคนเป็นผู้ให้ บางคนเป็นผู้รับ และบางครั้งคราก็สลับเวลา สลับหน้าที่กัน ไม่เคยมีอะไรได้มาเปล่าๆ ถึงผู้ให้ไม่เคยหวังอะไรตอบแทน แต่ด้วยความดีนั้น (ต้อง)ได้รับอะไรตอบแทนเสมอ ไม่ช้าก็เร็ว

มันเหมือนโครงสร้างของชะตากรรม ที่ถ้าใครสังเกตและรู้จักคิด ก็จะเห็นมันเอง

ผมนั่งมองจานว่างเปล่า แล้วหลับตา สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดประหนึ่งว่าการทำเช่นนี้มันจะลดความเหนื่อยล้าที่สะสมมาหลายวันลงไปได้ จะอย่างไรไม่รู้ แต่มันก็ทำให้รู้สึกดี ตอนนั้นเอามือลูบๆผมตัวเอง แล้วก็มีเศษขี้เลื่อยร่วงกราวลงบนเสื้อยืดและหน้าตัก ก็ตกใจว่ามันมาจากไหน ตอนนั้นนึกถึงศัพท์คำหนึ่ง "หัวขี้เลื่อย" (ทั้งที่รู้ว่ามันไม่เกี่ยวกัน แต่ภาพมันโยงให้สมองคิด)

เมื่อหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา...ผมปีนบันไดขั้นสูงสุดขึ้นไปตัดกิ่งไม้ใหญ่หลายกิ่งบนต้นไม้หน้าบ้าน มือหนึ่งถือเลื่อยมือ อีกมือหนึ่งใส่ถุงมือหนาไว้จับโน้มหรือหักและลากกิ่งไม้ไปทิ้งในพื้นที่ร้าง ก่อนทิ้งจะตัดซอยย่อยไม่ให้มันเกะกะ บางทีก็มีคนมาเก็บกิ่งไม้เหล่านั้นไป "เพื่ออะไรก็ไม่รู้" เคยคิดสงสัย มันคงเป็นประโยชน์กับพวกเขา ธรรมชาติ เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมเสมอ และยังเป็นมิตรกับสิ่งมีชีวิตเช่นมนุษย์เราด้วย

ตอนนั้นมังที่เศษขี้เลื่อยมากมายจากกิ่งไม้ที่ผมเขย่งบนบันไดขั้นสูงสุดตัดมัน หล่นลงมาแฝงตัวตามเส้นผม ตอนตัดกิ่งไม้ เสื้อผ้าและใบหน้ามอมแมมไปด้วยเศษขี้เลื่อย มือดำเลอะเทอะไปหมด

ไม่นึกว่าหนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น จะมานั่งเป็นมนุษย์หัวขี้เลื่อย "กินใบไม้(ผัก)ไฮโซ" อยู่อย่างนี้

สองวันแล้ว..ที่มนุษย์หัวขี้เลื่อยไม่ได้รดน้ำต้นไม้ เหตุเพราะอากาศเล่นตลก เดินลากสายยางไปรดน้ำต้นไม้ได้ครึ่งหนึ่งของต้นไม้ทั้งหมด ฝนก็เทลงมาโครมใหญ่ วิ่งไปปิดน้ำและเก็บสายยางแทบไม่ทัน พอปิดเสร็จวิ่งเข้าบ้าน ฝนก็หยุด ผมก็คิดว่า เดี๋ยวคงตกอีก รอจนข้ามวันข้ามคืน ไม่มีฝนให้เห็นอีกเลยแม้แต่เม็ดเดียว

น่าโมโห!!

วันรุ่งขึ้น ยุ่งๆ..ทำอะไรเยอะแยะไปหมด จนเย็นย่ำก็ปีนตัดกิ่งไม้จนฟ้าเกือบมืดโพล้เพล้ ก็ไปคว้าสายยางมาจะรดน้ำต้นไม้อีก ด้วยเห็นว่าไม่ได้รดมา ๑ วัน บางต้นจะเริ่มมีอาการเฉา พอเปิดน้ำแค่นั้น ฝนก็ลงมาโครมใหญ่ แหงนมองท้องฟ้ามืดมิด ฟ้าแลบแปลบปลาบดูน่ากลัว ก็วิ่งไปปิดน้ำ เก็บสายยาง แล้วเดินเข้าบ้าน..

เงียบบบบ~!! ฝนหยุดตกอีกแล้ว

รอสักครู่ ฝนก็ไม่ยอมตกลงมาอีกเลย ลมนิ่งสนิท ไม่กระดิกเลย แล้วท้องฟ้ามืดครึ้มเมื่อสักครู่ก็ยังมืดไปด้วยเมฆทาบทับปกคลุมไปทั่ว แต่ปราศจากเม็ดฝน และไม่มีฟ้าแลบแล้ว

เริ่มหงุดหงิดเล็กน้อย เดินฝ่าความมืดออกไปเปิดน้ำอีกรอบ จะรดมันทั้งมืดๆแบบนี้ พอเปิดน้ำเริ่มรด ฝนก็เทโครมลงมาอีก คราวนี้ผมแหงนหน้าขึ้นมองบนฟ้า รู้สึกว่าอยากให้ฝนรวบรวมตัวกันเป็นรูปร่างคน ขอคนท้าต่อยกับฝนหน่อยเถอะ ชักยั๊วะ(แล้วว้อย)

เดินไปปิดน้ำอีกรอบ เก็บสายยาง แล้วมายืนแหงนหน้ามอง มันก็ตก จั๊ก..จั๊ก.. อยู่ ก็เลยเดินเข้าบ้าน

เงียบบบบ~!! อีกแล้ว

ฝนหยุดสนิท เหมือนไม่เคยมีฝนตกมาเลยเป็นปี ไม่มีลม ไม่มีฟ้าร้องฟ้าแลบ ไม่มีเม็ดฝนให้เห็นเลยสักเม็ดเดียว

(ช่างม่างแล้ว) ผมเดินเข้าบ้าน ปล่อยต้นไม้แห้งเหี่ยวอยู่ข้างนอก มาอาบน้ำทาแป้งเย็นสบายใจ แล้วก็มานั่งเป็น "นายหัวขี้เลื่อย" กินผักไฮโซประชดฟ้าอยู่ในบ้าน

แล้วจนป่านนี้แล้ว...(ที่ผมนั่งเขียนอยู่นี่) ตีหนึ่ง ก็ยังไม่มีวี่แววของฝน

ตั้งใจว่าพรุ่งนี้ นายหัวขี้เลื่อยจะเดินรดน้ำต้นไม้รอบบ้านหลังจากปล่อยแห้งเหี่ยวมาสองวัน จะรดฯให้ตายกันไปข้างนึง ไม่ว่าฝนจะเทกระหน่ำฟ้าจะร้องอย่างไร "ตูจะรดน้ำต้นไม้ท่ามกลางสายฝน" (เอากับมันหน่อย)

โดย สิขเรศ (HyPeR MonKeY)
เสาร์ที่ ๒๐ มิถุนายน ๒๕๕๒ เวลา ๐๑.๑๐ นาฬิกา

หมายเหตุ: ขอบคุณภาพประกอบจาก: http://en.wikipedia.org/wiki/Wood