ผู้หญิงคนนั้น

วันหนึ่งที่งานแสดงภาพถ่ายเพื่อการรณรงค์ให้ชาวโลกช่วยกันลดภาวะโลกร้อน “Global Warming Days” กลางเมืองกรุงเทพฯ  งานน่าสนใจ  มีการนำภาพถ่ายสวยๆจากทั่วโลกขยายใหญ่มาตั้งโชว์พร้อมคำบรรยาย  เป็นนิทรรศการกลางแจ้ง  ผมเดินดูจนรอบ  ถ่ายภาพบรรยากาศของงานไว้อย่างมากมาย  เขาจัดได้ดีจริงๆ  โดยเฉพาะในเรื่องของภูมิทัศน์  และตำแหน่งที่ใช้ในการจัดงาน

เราได้อาบแสงอาทิตย์ที่ไม่ร้อนจัดจ้านจนเกิดไป  ดูน้ำพุเต้นระบำที่จุดกึ่งกลางของงานนิทรรศการ  เสียงผู้คนพูดคุยทักทายกันสลับกับเสียงสาดกระเซ็นของน้ำพุ  มีเสียงเคลื่อนตัวที่เบาแต่ทรงพลังของรถไฟลอยฟ้าเบื้องบนให้ได้ยินเป็นระยะ  ภาพรถไฟฟ้าเคลื่อนตัวที่แทบจะไม่ส่งเสียงรบกวนเรา  มันวิ่งเหนือราง  เหมือนมีระยะที่ลอยห่างกันอยู่นิดๆด้วยเทคโนโลยีที่ทำให้เกิดสนามแม่เหล็กทำให้รถทั้งคันลอยตัวเล็กน้อยในขณะวิ่ง  ไม่ได้สัมผัสกับรางโดยตรงเหมือนรถไฟดีเซลที่เราต่างคุ้นเคยกันดี 

ภาพสถาปัตยกรรมกลางเมืองมากมายสลับล้อเลียนภาพภูเขาสูงตระหง่านและทุ่งหญ้าเขียวขจีในนิทรรศการภาพถ่าย  ภาพผู้คนในชนบทของประเทศต่างๆ  พาหนะ  เครื่องมือเครื่องไม้  เครื่องใช้ไม้สอย  หรือแม้แต่สิ่งปลูกสร้างสารพัดแบบที่ล้อเลียนไปกับภาพความจริงใจขณะนั้น  ตึกสูงตั้งซ้อนเหลื่อมและรถไฟลอยฟ้าที่วิ่งตีวงล้อมผ่านสถานที่นิทรรศการไป  รวมถึงการจราจรโดยรอบพื้นที่  ที่เคลื่อนตัวกันอยู่เป็นระยะ  เสมือนเส้นเลือดชีวิตของสังคมเมืองที่กำลังสูบฉีดผ่านหัวใจที่แท้จริง  ผู้คนมากมายส่งเสียงหัวเราะ  เราแทบจะรู้สึกว่าเรากล่าวคำทักทายกัน  แม้จะไมได้พูดกันสักคำ  ต้นไม้สีเขียวยังคงพลิ้วไหวให้ได้เห็นในบริเวณรอบๆงานเป็นเครื่องยืนยันว่าเรายังมีแรงบันดาลใจที่จะสานต่อเจตนารมณ์ที่จะรักษาสิ่งแวดล้อม  ถึงกระนั้นทุกสิ่งอย่างที่เกิดขึ้นในขณะเดียวกันเบื้องหน้าของเราก็ดูเหมือนจะล้อเลียนล้อเล่นกันได้อย่างลงตัว  เป็นความเหมือนที่แตกต่าง  เสมือนหลากความขัดแย้งที่กลมกลืน

ขณะกำลังเพลินอยู่กับงานนิทรรศการนั้น  ผมเหลือบไปเห็นห้องจัดแสดงสไลด์ประกอบเสียง  ด้านในมีลูกโลกกลมใหญ่ใบโตเบ้อเริ่มหมุนไปมา  แสงจากเครื่องฉายสไลด์สามมิติส่องฉายภาพแผนที่โลก  และข้อความรณรงค์การช่วยกันลดภาวะโลกร้อน  ผู้หญิงที่ดูแลห้องแสดงสไลด์กล่าวคำทักทายด้วยรอยยิ้มสดใสพร้อมถามว่า “เป็นคนไทยหรือเปล่าคะ”? ผมยิ้มและกล่าวคำทักทายตอบพร้อมกับบอกว่า “คนไทยครับ” คิดอยู่ว่าหน้าประมาณนี้ถ้าไม่ไทยก็ไม่พ้นโซนเอเชียละนะ  เธอกล่าวต่อว่า “ถ่ายรูปได้ทั้งหมดนะคะในห้องฉายสไลด์นี้” และเธอก็ส่งยิ้มสวยอีกครั้ง   พูดจาไพเราะด้วยมิตรภาพแสนดี  อย่างน้อยก็ได้รับยิ้มสวยๆจากคนแปลกหน้าที่เราต่างก็ไม่รู้จักกัน

ผมเดินเข้าไปดูโดยรอบ  นอกจากลูกโลกสามมิติที่แสดงสไลด์ประกอบเสียงแล้ว  ยังมีภาพและข้อความเป็นตู้ไฟอยู่โดยรอบแสดงให้เห็นเหตุอันทำให้เกิดสภาวะโลกร้อน  และผลที่จะตามมา  แสดงแผนที่ประเทศไทยที่จะถูกน้ำท่วมเข้ามาจนถึงเมืองหลวงอย่างกรุงเทพมหานคร  น่าตื่นเต้นและน่าตระหนกในขณะเดียวกัน

สักพักเพื่อนคนหนึ่งเดินมาสะกิดให้หันไปดู “ผู้หญิง”

ผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นชาวต่างชาติโซนเกาหลี  ญี่ปุ่น  ฮ่องกง  หรืออะไรทำนองนั้น  เธอยืนดูภาพและอ่านข้อความจากตู้ไฟอย่างไม่สนใจใคร  มองจากด้านหลังรู้สึกได้ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่มีสไตล์  มีความเป็นตัวของตัวเองสูง  สังเกตได้จากชุดที่เธอใส่  และกระเป๋าที่เธอสะพายอยู่ซึ่งเป็นตุ๊กตาตัวเบ้อเริ่มลักษณะเซอร์ๆ  เจ้าตุ๊กตาตัวโตของเธอมีที่คาดปิดตาสีดำเหมือนโจรสลัด  ผมชอบชะมัดเลย  เธอเป็นอีกหนึ่งความแตกต่างที่ดูกลมกลืนสำหรับงานนิทรรศการในวันนี้   อย่างที่บอกแต่แรก   หลายสิ่งหลายอย่างดูขัดแย้งแต่กลมกลืน

หากเธอแค่เดินผ่านงานนิทรรศการ  และแค่เหลียวมองภาพถ่ายต่างๆและเดินผ่านไปเหมือนบางคน  เธอก็คงไม่น่าสนใจสำหรับผม  แต่..เธอเลี้ยวเข้ามาดูภาพ  เข้ามาอ่านข้อความ  สนใจในรายละเอียดของนิทรรศการอย่างจริงจัง  เธอยืนอ่านข้อความอยู่นานพอที่จะทำให้ผมได้ทันเก็บภาพของเธอในอิริยาบถที่เป็นธรรมชาติในขณะนั้น

สำหรับวันนี้  หลายสิ่งหลายอย่างทำให้ผมยิ้มได้  มีความสุขที่ได้มา  ได้มีส่วนร่วมในการรับรู้สภาวะของโลกที่เกิดขึ้นในขณะนี้  ผมตระหนักดีว่าทุกคนมีส่วนร่วมในความเสียหายที่เกิดขึ้น  และทุกคนอีกเช่นกันที่จะต้องมีส่วนร่วมในการรับผิดชอบแก้ไข  ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร  เชื้อชาติศาสนาใด  มีความชอบหรือทัศนะคติแบบใด  แต่งตัวแบบใด  สิ่งเหล่านั้นหาได้เป็นตัวกำหนดบทบาทของแต่ละคนไม่  สิ่งสำคัญอยู่ข้างในหัวใจและสามัญสำนึกของทุกคนต่างหาก

เดินออกมาจากห้องแสดงสไลด์  แสงแดดยังคงส่องผ่านล้อเล่นกับหยดน้ำที่สาดกระเซ็นจากบ่อน้ำพุเต้นระบำทรงกลมขนาดใหญ่  ผู้คนยังคงพูดคุยทักทายส่งเสียงหัวเราะ  รถไฟฟ้ายังคงตีโค้งวนผ่านเบื้องบนของงานนิทรรศการ  ความแตกต่างที่กลมกลืนยังคงมีให้เห็นอยู่เหมือนเดิม 

อีกครั้งที่ผมหันกลับไปมองตอนที่เห็นเธอก้าวเดินออกมาจากห้องแสดงสไลด์นั้น  เธอหันมายิ้มให้ผม  ผมยิ้มให้เธอเช่นกัน  เราต่างเดินจากกันไปด้วยรอยยิ้มและความรู้สึกดีๆ  แม้เราจะไม่รู้จักกันแต่เราก็ได้ทักทายกัน  

และเธอ  ก็มีส่วนทำให้ “โลก” ในมุมมองของผม

เปลี่ยนไป..

เขียนโดย: สิขเรศ (HyPeR MonKeY)
ภาพประกอบ: สิขเรศ (HyPeR MonKeY)
วันที่ ๒ กรกฎาคม ๒๕๕๑ เวลา: ๑๔.๑๑ นาฬิกา

หมายเหตุ:  ต้นฉบับนี้เป็นงานเขียนทดลอง ที่คุ้มครองโดยพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ ห้ามทำการคัดลอกไปเผยแพร่ในสื่ออื่นใดเช่น  เว็บไซท์  เว็บล็อค  อีเมล์  หรือสิ่งพิมพ์ต่างๆ เพื่อป้องกันบุคคลอื่นนำไปแปลเปลี่ยน  หรือแก้ไขดัดแปลงให้ผิดเพี้ยนไปจากต้นฉบับจริง  อนุญาตเพียงให้ทำลิงค์กลับมาอ่านจากต้นฉบับนี้โดยตรงเท่านั้น