เรื่องมันไม่น่าจะเกิด
ภาวะโลกร้อน.. ภาวะโลกร้อน.. เกี่ยวไหมเนี่ย อากาศร้อนผิดปกติมาหลายวัน ยังเช้าอยู่เลยแดดร้อนส่องมาถึงที่นอนแล้ว สมัยเด็กผู้ใหญ่ชอบพูดว่า สายจนตะวันส่องตูดแล้ว เดี๋ยวนี้ยังไม่ทันสาย ตะวันก็ส่อง(ตูด)แล้ว ฮา..
พยายามจะนอนต่ออีกสักนิดเพราะรู้สึกว่ายังนอนไม่เต็มอิ่ม แต่ก็นอนไม่ค่อยจะได้เพราะอากาศมันร้อนจริงๆ พัดลมที่เปิดไว้ไม่ค่อยช่วยอะไรเลย ตัดสินใจลุกออกจากห้องนอนลงไปข้างล่างดีกว่า เปิดประตูออกไป
แกร๊ก...แกร๊ก..!!
เสียงอะไรดังมาจากห้องข้างๆ? เหมือนมีใครอยู่ แต่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่นี่ แล้วมันจะมีอะไรอยู่ในห้องนั้นได้ยังไง?
ก้าวเท้ากำลังจะลงจากบันไดแล้วเชียว แต่ต้องหันกลับไปมองตามที่มาของเสียง ประตูห้องนั้นเปิดแง้มไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วเพื่อให้อากาศถ่ายเท แต่ก็ไม่น่ามีใครหรืออะไรอยู่ในนั้น แล้วถ้าไม่มีอะไรอยู่แล้วเสียงดังเหมือนมีสิ่งของขยับไปมานั่นมาจากไหน?
เดินย่องเข้าไปดูแล้วค่อยเปิดประตูออกช้าๆ
ฟรึบ..!!
เฮ้ย...ตัวอะไรอะ? เห็นหางไวๆ มันวิ่งไต่ผนังไปตรงด้านหลังเตียงนอน ดูเหมือนตุ๊กแกนะ หางมันออกลายๆ แต่ทำไมตัวมันใหญ่จัง?
ย่องเข้าไปดูใกล้อีกสักหน่อย.. เหวออออ..!! ฟรึบ..ฟรึบ..ฟรึบ.. มันวิ่งไต่ออกมาจากด้านหลังหัวเตียงผ่านหน้าเราไปแบบเส้นยาแดงผ่าแปด กำลังก้มลงดูหน้าเกือบชิดผนัง มันก็ไต่เฉียดหน้าเราขึ้นไปอย่างนั้นเลย โอย.. ถึงไม่กลัวตุ๊กแก แต่ไอ้ตัวนี้มันใหญ่มากตัวยาวเกือบเท่าไม้บรรทัดแน่ะ เกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่ไม่เคยเห็นตุ๊กแกที่ไหนตัวโตขนาดนี้มาก่อนเลย นี่มันโคตรตุ๊กแกชัดๆ แกเข้ามาอยู่ในบ้านนี้ได้ยังไงวะ? สงสัยเหลือเกิน เมื่อคืนนี้ก่อนนอนก็ปิดประตูหน้าต่างดีทุกอย่างแล้วนี่นา
รีบเปิดหน้าต่างห้องสองบานแล้วก็วิ่งไปคว้าไม้กวาดมาไล่ต้อนมันให้คลานไปทางหน้าต่าง ได้ผลแฮะ มันหนีอย่างเดียวไม่มีทีท่าว่าจะสู้ถึงแม้ว่าตัวมันจะใหญ่ขนาดนั้นก็ตาม
ฟรึบ..!!
ได้ผลแฮะ วิ่งออกไปแล้ว..
เฮ้ยยย!! มันวิ่งกลับเข้ามาทางหน้าต่างอีกบานเฉยเลย (ทำไมมันดื้อนักวะ ไอ้ตุ๊กแกบ้า!!)
ฟรึบ..ฟรึบ..ฟรึบ.. อ้าว!! ทีนี้มันวิ่งเข้าไปตรงซอกผนังติดกับตู้เสื้อผ้า (เอาละสิ ยิ่งไล่ลำบากเข้าไปใหญ่เลย) เอาไงดี? ใช้ความคิดก่อน ใครๆก็บอกว่ามีเหตุการณ์อะไรก็ให้ใจเย็นๆ พระท่านสอนไว้ให้พยายามมีสติไว้เสมอ แต่ทำไมวันนี้มันโหวงๆอย่างไรก็ไม่รู้ รู้สึกเหมือนสติสตางค์ตัวเองไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่ สมองตื้อๆคิดช้า รู้สึกเหมือนตัวเองไม่ไฮเปอร์เหมือนเคย จะขยับเขยื้อนเคลื่อนตัวแต่ละทีก็ไม่ไวเท่าใจคิด แค่ไล่ตุ๊กแกตัวเดียวออกจากห้องยังทำไม่สำเร็จเลย
แล้วก็ค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปดูชิดกับผนังมองเข้าไปตรงช่องระหว่างตู้เสื้อผ้ากับผนัง แต่ก็ทิ้งระยะห่างไว้เกินฟุตเพราะกลัวเจ้าตุ๊กแกยักษ์มันจะวิ่งออกมาชนหน้าเข้า แต่มันก็มืดจนมองไม่เห็นอะไร แต่..เอ..ทำไมมันรู้สึกเหมือนมีอะไรเคลื่อนไหวอยู่หลังตู้หว่า? ค่อยๆแหงนขึ้นไปดู..
เหวออออ....!!!
งูตัวเบ้อเริ่มเลย แลบลิ้นแผลบๆก้มลงมองเราเล่นซ่อนหากับตุ๊กแกอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ โอย..ลมจะใส่แล้วท่าน ตัวสีส้มสลับดำเป็นมันเหลือบขนาดลำตัวใหญ่เกือบเท่าข้อมือผู้ใหญ่ตัวยาวขดๆอยู่บนหลังตู้ พอรู้ว่าเรามองมันแล้วร้องลั่นส่งเสียงดังมันก็ยิ่งชูคอขึ้นสูงเลยทีนี้ เหมือนทำท่าจะฉกอะ
คุณพระคุณเจ้าช่วยด้วย!! ตายแน่ตู วันนี้มันวันอะไรกันวะ? โลกจะแตก แผ่นดินจะถล่มทลายหรือไง ไอ้เรื่องบ้าบอแบบนี้มันถึงเกิดขึ้นมาได้ ถึงใครๆจะพร่ำบอกให้มีสติ แต่ใครมาเจอแบบนี้เข้าจะครองสติกันหวาดไหวไหมนั่น ตอนนี้นึกถึงพ่อแม่ญาติพี่น้องและเพื่อนฝูงมั่วไปหมด ใครก็ได้ช่วยที!!
ฟ่อออออ...!! ยังไม่ทันทำอะไร มันฉกเลยท่าน พุ่งลงมาทั้งตัวจากหลังตู้นั่นแหละ ผมหงายหลังไปชนกับอะไรสักอย่างหรือใครสักคนข้างหลัง?.. ขยับตัวหนีไปไหนอีกไม่ได้ ชนกับอะไรเข้าไม่รู้ ขยับถอยไปข้างหลังอีกไม่ได้แล้ว.. ทำยังไงดี?.. แล้วก็หมดสติไปในที่สุด
รู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วินาทีก็ตื่นขึ้นมา ยังรู้สึกหัวสมองหนักอึ้งไปหมด ลุกพรวดพราดขึ้นมามองหาเจ้างูตัวร้าย.. อ้าว.. เรามานอนอยู่ที่ไหนหว่า? อ้อ..ห้องที่นอนอยู่ตอนแรก
เฮ้ย.. ตกลงเรื่องบ้าๆเมื่อสักครู่นี้มันไม่ได้เกิดขึ้นจริงนี่ ยังนอนอยู่ที่เดิมไม่ได้ลุกไปไหนตั้งแต่เมื่อคืนเลย แล้วไอ้ที่ติดๆ ขยับถอยหลังไปไหนไม่ได้อีกก็เพราะติดที่นอนที่เรานอนอยู่นั่นเอง เฮ้อ..โล่งอกไปที บ้าจริง เล่นเอาตกใจหมดเลย มิน่าละทำไมถึงขยับเขยื้อนเคลื่อนตัวได้ช้าไม่เป็นอย่างใจคิดเลย พยายามมีสติก็แล้วอะไรก็แล้วก็ยังรู้สึกว่าตัวเองโหวงๆ สติไม่ค่อยเต็มร้อยเท่าไหร่.. ที่แท้ฝันไปนี่เอง เฮ้อ..อย่าเป็นแบบนี้บ่อยนะ ตกใจแทบแย่แล้วเนี่ย..
สิขเรศ (HyPeR MonKeY)
10 กันยายน 2550 / September 10, 2007
16.36 น.
หมายเหตุ: ด้วยเหตุผลทางด้านลิขสิทธิ์การพิมพ์ ขอความกรุณางดการนำเรื่องราวนี้ไปเผยแพร่ผ่านทางสื่อต่างๆ หรือ Forward e-mail โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้เขียน อนุญาตเพียงให้ทำ Link กลับมาอ่านต้นฉบับจากหน้านี้โดยตรง เพื่อหลีกเลี่ยงการแก้ไขหรือบิดเบือนถ้อยคำใดๆ จากต้นฉบับ ขออภัยในความไม่สะดวก และขอขอบพระคุณเป็นอย่างสูงในการติดตามอ่านผลงานมาตลอด
